Utakuwa Nani?

Binti, Baba, na Maisha Yaliyodaiwa Kuchelewa

Baba aliegemea nyuma wakati wa chakula cha jioni, akimwangalia binti yake kwa makini. Macho yake hayakuondoka usoni pake.

“Hongera kwa kufaulu kuingia chuo cha udaktari,” alisema.

“Chuo cha udaktari? Lakini sikuomba kwenda chuo cha udaktari, Baba.”

“Najua. Nilikuombea, na ukakubaliwa. Chuo Kikuu cha Udaktari cha Kairo. Unaanza baada ya wiki tatu.”

“Lakini sitaki kwenda chuo cha udaktari, Baba.”

Baba alisimama kwa nguvu na kuweka mikono yake mikubwa juu ya meza.

“Umekubaliwa chuo cha udaktari. Utakwenda chuo cha udaktari.”

Macho yake hayakuondoka usoni pake.

Aliinamisha kichwa.

“Ndio, Baba.”

Naye akaenda kwa wiki mbili, kisha akarudi nyumbani.

“Siwezi, Baba. Siwezi tu.”

Baba yake alimkazia macho kwa ukali.

“Basi utakuwa mhandisi.”

Aliinamisha kichwa tena.

“Ndio, Baba.”

Na akawa mhandisi, mhandisi wa umeme mwenye shahada ya uzamili.

Na miaka ishirini ikapita, talaka moja, na watoto wawili baadaye akampigia simu baba yake.

“Siwezi, Baba. Siwezi tu.”

Baba yake hakuweza kumkazia macho ng'ambo ya bahari kupitia simu.

“Nataka kuwa mpishi, Baba.”

“Nini? Ukauze sendwichi,” alishangaa. “Nitaambia nini watu?”

“Sijali utawaambia nini watu,” alijibu, akishangazwa na maneno yake mwenyewe yalivyomtoka kinywani.

“Basi ninakukana,” alitamka huku akikata simu.

Na akawa mpishi, na mmiliki wa mkahawa, na mtengenezaji wa hummus na mkate bora wa pita wa kutengenezwa nyumbani katika mji ule wa kitalii wa zamani.

Miaka michache baadaye walizungumza.

Baba yake alisikiliza.

Alitabasamu.

Aliwaambia watu. Alimwambia kila mtu alichofanya binti yake.

Aliwaambia watu wengi sana, mara nyingi walimwambia aende zake.

Na licha ya yote, akawa yule aliyekusudiwa kuwa.

Naye akawa baba ambaye alipaswa kuwa siku zote.

A story by Pemba Umoja