Upole

Jina Lenye Thamani ya Kuishi

Kulikuwa na mzee aliyeitwa Upole aliyeishi katika njia nyembamba kando ya bahari. Watoto mara nyingi walipita kwa kukimbia karibu na kibanda chake kidogo na kupiga kelele, "mzee mchafu". Nyumba ya Upole haikuwa kubwa kama zao, lakini ilikuwa safi na imejaa upendo.

Wapita njia walimtazama Upole kwa dharau alipopita. Nguo za Upole zilikuwa chakavu na za zamani, lakini zilikuwa daima safi na zimepigwa pasi.

Siku moja, mmoja wa watoto wa jirani alikaa karibu na kibanda cha Upole na kulia.

"Una nini, maskini mvulana?" aliuliza Upole.

"Kaka na dada zangu wananidhihaki wakati wote," alijibu akilia.

"Naona," alisema mzee, akimtazama mvulana kwa karibu zaidi. "Nadhani nakutambua. Wewe ni mmoja wa wavulana walionita mzee mchafu siku ile."

Mvulana alitazama mbali kwa aibu. "Ndiyo, nilikuwa mimi," mvulana alikubali. "Pole sana."

"Ni sawa," alijibu Upole. "Nilikuwa kama wewe nilipokuwa umri wako. Niliwadhihaki wengine pia. Labda siku moja wavulana na wasichana watakuita mzee mchafu," alicheka Upole.

Mvulana alicheka na kumtazama Upole machoni.

Macho ya mzee yaling'aa kama bahari. "Nina dawa ya huzuni yako."

"Ni nini?" aliuliza mvulana, macho yake yakipanuka kama kombe za bahari.

"Ni dawa ile ile niliyopewa zamani sana, zamani sana."

Mvulana alikunja pua yake, akimtazama kwa udadisi.

"Nitakupa jina la utani," alitabasamu mzee kwa tabasamu angavu zaidi ambalo mvulana alikuwa amewahi kuona.

"Kuanzia sasa, utakuwa na jina kama langu."

Mzee alimgusa mvulana pole pole kwenye ncha ya pua yake kwa kidole chake kirefu. "Upole," alitangaza.

Upole.

A story by Pemba Umoja