Wakati Halisi

Kwenye baa ya moshi, vijana wasiotulia

mtazamo wao waruka huku na kule

katika nyuzi za hewa ya ukungu.

Watoto, nadhifu katika sare zao za bluu na nyeupe

za shule, wameshikana mikono—

wengine wakirukaruka, wengine wakicheka.

Mawimbi ya daima ya moshi mweusi wa

magari yazunguka bila kuonekana nyuma yao.

Sahani kubwa, zikifurika

kamba wabichi, kaa, kamba wadogo, mboga

mbichi za kijani, na samaki wa moto wa mvuke

zapita kutoka mkono hadi mkono. Wengi wa

walaji, wakiwa wameshiba, huacha sehemu kubwa

ya kumwagwa mapipani.

“Sina Mama, sina Baba, sina Kaka,

sina Dada. Nipe kitu—rupia 10.”

Mtoto anyoosha mikono yake midogo ndani

ya teksi. Macho yake duara yasiyo na uhai

yatazama juu ya midomo iliyopasuka, iliyotafunwa na panya.

Kwa sauti moja, anarudia maneno yale

tena na tena.

Mashavu mekundu, nywele za rangi ya ngano, wameviringishwa

na kufichwa ndani ya suti za joto za theluji, watoto

wapanda kishujaa kupitia burudani ya msimu wa baridi

kwenye bustani juu ya farasi wao wadogo wakipita

katikati ya msururu wa taa za Krismasi za rangi.

Pekupeku na waliorarukiwa, wakikimbizana kati ya

takataka, watoto hucheka na kujificha.

Ng'ombe mkubwa huzurura karibu akila kwenye

uwanja wa takataka uliovunda.

Niko katika

ulimwengu huu

na bado,

naishi

nikipuuza kwa kujua

maumivu.

Kopenhagen, Denmaki / Delhi, India