Mwanariadha

Mstari wa mwisho usio na kikomo

Mwanariadha — a poem by Pemba Umoja

Mwanariadha alikuwa amekaza sana nia.

Miguu yake, mabega, mapafu

vyote vikitwanga kwa pamoja

kuelekea mstari wa mwisho.

Alipouvuka

mwingine ulitokea.

Alipouvuka ule

mwingine ulichipua

kutoka upeo wa macho,

kisha mwingine

na mwingine.

“Lazima nikimbie kwa kasi zaidi,”

alinong'ona,

akiongeza hatua, akisukuma mwendo wake,

macho yake daima yametazama

mstari wa mwisho.

Zaidi ya upeo wa macho,

upepo wa magharibi ulivuma

mashavu ya mwanariadha yaliyumba.

Mashamba yalionekana.

Mawimbi ya manjano

yaliviringika juu ya mashambani.

Alizeti.

Lakini kisha akarudisha umakini wake.

“Kuelekea mstari wa mwisho,” aliwaza.

Akikaza macho yake

kuelekea bendera iliyokuwa ikipepea.

“Ni sawa,”

ikanong'ona sauti.

Mwanariadha alitikisa kichwa.

Upepo mwingine wa magharibi ulivuma kwa nguvu.

Mashavu yake yaliyumba tena.

Hatua zake ndefu

zilipungua mwendo

na kuwa hatua ndogo.

Kisha

mwanariadha alisimama.

Alipanda juu ya

jabali kubwa

akachungulia mbali

kwenye mashamba yasiyo na mwisho

na akatabasamu.

“Ushindi gani mkuu zaidi ya huu?”

Shairi na Pemba Umoja